Bu resmi çekildiğimde...
Ertesi gün işe başlayacaktım,başlasam bir türlü,başlamasam bir türlüydü...
Zeynep Sultanı bırakıp da başlayacaktım,çok zorlanarak,aklımdan çok şeyi geçirerek...
Başladım da!
Camdan dışarı bakıp akşama kadar ağlamaktı ilk iki hafta işim
Sonra alışıyor mu ki insan bilmiyorum...
Birşey oluyor da adı alışmak değil sanki...
Uzaklaşmak...Eskisi gibi bir anne olamamak...
Ve bunu bilmenin arada yaptığı deli vicdan...
Anladım ki birşey nasıl başlarsa öyle gidiyor,
Ameller niyetlere göre şekillenir hesabı,
Ne niyetle yola çıkıyorsan o akıbetle de yaşıyormuşsun demek ki...
Çok şey öğrendim ben,
Sıkıldım ama öğrendim...
Zaten öğrenirken çok sevemiyor insan yaşadığını...
Bilmek kolay değil...
Soruyolar bana,nasıl biliyosun bu kadar diye
Sanki herşeyin zorunu yaşamak bize kalmış,
Bilmek kolay mı?
Hoş bişey bildiğimiz de yok ya,öyle...
ps: kuzum bunu okuduğunda sakın geçirme ki içinden acaba ben diğer çocuklar gibi yeterince anne sevgisiyle büyüyemedim mi?Belki her kirlettiğinde altını alan,kaşığı zorla da olsa ağzına sokan olmaya yetemedim ama,yaptığımdan emin olduğum birşey var ki;sen gerçekten güzel bir sevgiyle sevildin...Onu sana ziyadesiyle hissettirdim,sen onun güvenini aldın inşallah...Bu yüzden belki de seni aslında kimseye bırakmadım,ben istiyorum herşey mükemmel olsun,yaptığım vicdan hesabı da onun hesabı,neyse boşver bunları,zamanla anlayacaksın zaten inşallah...
Çok sevildin Duru,hiçbirşeyin eksikliğini hissetme benim güzel kızım...
5 yorum:
Sen annelerin en hası,en Duru'susun ablam,amin ol buna..
canımmm ya nasıl güzel yazmışsın gözlerim doldu, zaman ve bulduğumuz şartlar herşeye alıştırıyor bizi malesef :( ama sen kızının iyiliği ve geleceği için çalışıyorsun sakın duygusala bağlayıp günlerini zehir etme kendine olması gereken bu! canım öpüyorum seni ve duru bebişini...
Bir iş arkadaşım var, evlerimiz yakın birbirine..birlikte gidiyoruz okula..birbuçuk yaşında dünya tatlısı bir kızı var, hergün ona el sallıyor balkondan, içim gidiyor...ve her gün seni bırakıp işe gitmek okadar zor ki diyor..hak veriyorum...
canım insan üzülüyor ayrı kalmaya ama çocuğun ihtiyacı olan aslında illaki anne sevgisi değil ona sevgi verilmesi imiş, ki bu anne ile birlikte baba anane akrabalar vs herkes tarafından olabilirmiş. Bence önemli olan bu
benim bebegimin gülüşüne benzemiş.. yazın daha harika.. tebriks..
Yorum Gönder